Lijden is de norm voor Zijn kinderen vervolgd en gelouterd, het zout van de aarde

Paul Baars
Geschreven door: Paul Baars
22 min leestijd

“En toen zij aan die stad (Derbe) het evangelie verkondigd en er verscheidene discipelen gemaakt hadden, keerden zij terug naar Lystra, Ikonium en Antiochië, om de zielen der discipelen te versterken en hen te vermanen om te blijven bij het geloof, en dat wij door vele verdrukkingen het Koninkrijk Gods moeten binnengaan. “ (Handelingen 14:21-22)

De kerk van onze tijd

Wij leven in een tijd waarin zelfbeschikking, gezondheid, welvaart en geluk de hoogst nastreefbare waarden zijn. Ik bedoel hier niet de waarden van de onbekeerden in de wereld; dit zijn immers altijd de waarden geweest waar mensen naar streven. Nee, ik bedoel de waarden die dominant geworden zijn bij mensen die belijden Christus te volgen en God te kennen.

Het welvaartsevangelie en de kingdom-now beweging zijn voorbeelden van deze verandering in de kerk. Zij zijn het meest zichtbaar, het gemakkelijkst te duiden en daarom het eenvoudigst te weerleggen en wellicht een minder grote bedreiging dan wat er ongemerkt, via de zijdeur, naar binnen is geslopen.

De grote misleiding

Want als een meester illusionist heeft de satan de grote opvallende bedreigingen; van de opkomende Islam; de Corona “pandemie”, de snel in chaos vervallende seculiere maatschappij rondom ons en kerkelijke bewegingen als de oecumenische kerk, het welvaartsevangelie en kingdom-now, gebruikt om ons af te leiden, terwijl hij bijna onzichtbaar de kerk heeft doorregen met een vals evangelie, het evangelie van God als dienaar van de mens en de mens als verheven wezen die als hoogste waarden: geluk, gezondheid, veiligheid en vrede met de wereld nastreeft.

Het grootste deel van de kerken is in onze tijd een evangelie gaan verkondigen van: wonderbaarlijke genezingen, van zegeningen in het aardse, van zelfverzekerdheid, van liefdevolle acceptatie van onbekeerden en weerspannigen, van geluk en vreugde door de zegeningen die wij van God mogen ontvangen. Het is een mens-centraal geloof geworden… Wij spelen de hoofdrol, God is heeft slechts een ondersteunende bijrol gekregen. Hij mag onze geestelijkheid onderstrepen… als Hij maar doet wat goed is voor ons, naar onze maatstaven en volgens ons gevoel. Hoever staat dat af van het evangelie welke wij in de Bijbel mogen ontdekken.

God centraal vanaf de schepping, ook in lijden

Want vooraleerst getuigen de Schriften dat God, die onveranderlijk is, eeuwig bestaan heeft en zonder noodzaak of tekortkomingen is. Hij was, is en zal altijd perfect zijn. Het was dus niet, zoals sommigen menen, noodzaak voor Hem om de mens te maken. Het was niet alsof Hij een leegte moest vullen en dus de mens maakte om die leegte te vullen. Nee. De mens is gemaakt als een overvloeiing van Gods natuur, om in het stoffelijke een weerspiegeling te zijn van wat God is in het hemelse. Om Zijn Glorie zichtbaar te maken op aarde, tot lofprijs van Hem (Genesis 1:26, Jesaja 43:7).

Onze schepping was radicaal: God centraal en God dienend. Wij zijn gemaakt om Zijn Glorie te tonen, om Zijn Naam groot te maken. Wij zijn gemaakt om Hem te tonen, zoals Hij is.

In de verhalen over de aardsvaders lezen wij veel over lijden en zegeningen. In die verhalen worden beide door God gebruikt om ons iets te leren; namelijk dat Hij de controle heeft, dat Hij beslist, dat Hij soeverein is, dat het gaat om Zijn Naam.

Noach was in zijn generatie rechtvaardig, omdat hij geloofde en dat geloof uitwerkte en de ark bouwde. Hij bouwde een ark zonder water, op het land. De mensen zullen hem uitgelachen en bespot hebben. Zij zullen hem lastiggevallen hebben en hij zal verstoten zijn geweest. Hij getuigde echter door het bouwen van die ark de wereld en veroordeelde haar erdoor, terwijl hij de prijs der rechtvaardigheid verkreeg (Hebreeën 11:7). Noach heeft geleden voor de waarheid, toch ontving hij ook de zegen van het eeuwig leven, door rechtvaardiging door geloof.

Abraham geloofde en het werd hem tot rechtvaardigheid gerekend. Toch bleven hij en zijn vrouw kinderloos tot op hoge leeftijd. Toen zij er zelf iets aan probeerde te doen en de slavin Hagar zwanger werd, groeide haar kind op tot een man die wedijverde met de zoon van belofte, met Isaak, die Abraham en Sara op hoge leeftijd ontvingen. Zegeningen ontvingen zij, ja. Maar nooit zonder pijn.

Lot, neef van Abraham, pijnigde zijn ziel dag aan dag, terwijl hij woonde in de zondige stad Sodom. (2 Petrus 2:7) Hij werd gered, omwille van zijn geloof. Maar hij verloor zijn vrouw, om maar te zwijgen van de uitspattingen van zijn dochters. Lot werd gered, maar leed een leven vol pijn.

Over Job lezen wij dat hij vroom en oprecht was, gelovend en God vrezend. God had hem buitengewoon gezegend. Hij was een rijk man, zowel in goederen als in familie. God liet toe dat de duivel in 1 uur alles wat hij had werd weggenomen, behalve zijn gezondheid en zijn vrouw. Toen hij God nog steeds aanbad liet God opnieuw de duivel toe, om nu ook zijn gezondheid aan te tasten. Toch hield Job vast aan God, terwijl zijn vrouw zich tegen hem keerde in al hun ellende en zei “Waarom vervloek je God niet en sterf”. Jobs antwoord hierop is veelzeggend. “Zullen wij het goede van God accepteren en niet het kwade ?” (Job 2:10)

God danken onder alles

God geeft zegeningen, maar God brengt ook het kwade op ons pad, zodat God door Christus ons doel, onze focus en onze verwachting wordt. Wij moeten beiden accepteren, zoals Job dat deed, omdat zij beiden van de hand van God komen. Zoals Paulus schreef: "Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus Jezus voor u."(1 Thessalonicenzen 5:18) 

Lijden in het oude en nieuwe Testament

En wij kunnen verder vertellen over het lijden van de uitgehuwelijkte Esther en de met de dood bedreigde Mordecai;  over Daniël en zijn vrienden; die hoge posities verwierven in een goddeloos land en voor de leeuwen en in een brandende oven geworpen werden. Of van Mozes die als prins van Egypte er voor koos liever het kwaad met Gods volk te verdragen, dan tijdelijk van de zonde te genieten.(Hebreeën 11:25) Of van David, die nooit een moment zonder oorlog zag in zijn koninkrijk. Of van de profeten die bespot, gevangengezet en gedood werden omwille van hun getuigenis van de waarheid, omwille van hun geloof in God.

Maar, velen zullen nu zeggen: dat zijn allemaal voorbeelden uit het oude testament. Wij hebben de beloften verkregen in Christus, immers er staat geschreven dat alle beloften in Hem Ja en Amen zijn. En wij zijn niet voor wraak maar voor zegen gemaakt. Inderdaad ! Wij leven in een andere bedeling. De beloften van God zijn in Christus inderdaad Ja en Amen voor ons die geloven en wij zijn inderdaad voor de zegen gemaakt. Maar hoe vind dat zijn uitwerking ? Wat zegt de Bijbel hierover ?

Wij zien in het Nieuwe Testament drie belangrijke optekeningen van hoe God met ons, in de nieuwe bedeling omgaat.

·       Ten eerste hebben wij de voorbeelden van de mensen die het gelovige leven leden. Deze zijn opgeschreven in de vier evangeliën, en in het boek handelingen.

·       Ten tweede hebben wij de leer van Christus, hetgeen Hij gezegd heeft.

·       Ten derde hebben wij de leer van de Apostelen en discipelen die, vervuld met de Heilige Geest, de vroege kerk en ook ons, leerden en leren, hoe ons leven zich verhoud. Dat zijn de Doctrines die, vloeiende uit de leringen van Christus aan ons gegeven zijn, om ons te helpen een heilig leven te leiden.

Het lijden van Christus en de Apostelen

Wij zien in de evangeliën dat Christus leefde en leerde en dat Hij, omwille van de waarheid die Hij verkondigde gehaat werd door de leiders van het volk. Wij zien dat Hij omwille van die waarheid door Judas, één van Zijn vrienden verraden werd, dat Hij gevangen genomen werd, gemarteld werd en uiteindelijk aan het kruis genageld ter dood gebracht werd. Wij zien ook dat zij die Christus volgden; zijn discipelen, Hem verloochenden en wegvluchtte. Zelfs Petrus.

Wij zien dat Jezus geen eigen plaats had, geen plek om zijn hoofd neer te leggen. Wij zien dat Zijn reizen zwaar waren en Zijn beproevingen groot. Wij lezen dat Hij zijn volgelingen uitzond als schapen onder de wolven, Hij zond ze uit zonder goed, zonder geldbuidel en zonder stok. Zij gingen, zij leden, maar God zorgde voor hen.

Na de dood en opstanding van Christus lezen wij in het boek Handelingen over de vroege kerk. Na een korte bloei te Jerusalem werd de kerk daar zwaar vervolgd en door het lijden vluchtten de christenen eerst naar andere delen van Judea en toen verder, door het Romeinse rijk en later tot de uiteinden van de wereld.

Alle Apostelen behalve Johannes stierven de marteldood; gekruisigd, doorstoken met een speer, onthoofd… Johannes stierf een oude man echter als uit het vuur geplukt. Want de Romeinen hebben geprobeerd hem in olie te koken.

De zegen:

Al dat lijden had, volgens wereldse begrippen, de vlam van het Christendom moeten doven. Maar het tegendeel gebeurde. Door de zegen en Kracht van God verbreidde het Evangelie zich zodat de boodschap in onze tijd zelfs de vier uithoeken van de wereld heeft bereikt. En dat is de vreugde en de vrucht en de oogst, die niemand de Apostelen en de ons voorgegane “lijders om Christus Naam” kan afnemen. Dat is de grote zegen.

Voorbeelden van leer van Christus

Ik zal hier enkele citaten van Christus Jezus citeren, aangaande lijden in deze wereld:

·       Dit heb Ik tot u gesproken, opdat gij in Mij vrede hebt. In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen. (Johannes 16:33)

·       Indien iemand tot Mij komt, en niet haat zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja zelfs zijn eigen leven, die kan mijn discipel niet zijn. Wie niet zijn kruis draagt en achter Mij komt, kan mijn discipel niet zijn. (Lukas 14:25-27)

·       Zalig de vervolgden om der gerechtigheid wil, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.

Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt en liegende allerlei kwaad van u spreekt om Mijnentwil. Verblijdt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen; want alzo hebben zij de profeten vóór u vervolgd. (Mattheus 5:10-12)

In Zijn wandel en in Zijn Leer zien wij dat Christus het lijden van Zijn discipelen als middel tot heiliging instelt. Niet een lijden omwille van menselijk handelen, maar het lijden om de Goede Boodschap, het lijden om het getuigenis: “dat Jezus de gekruisigde Heer is, het zonde wegnemende; plaatsvervangende offer, en dat Hij is opgestaan uit de dood”.

Dat is een lijden waar wij niet van weg moeten rennen. Het is een lijden waar wij, vertrouwend op de Here Jezus dwars door heen moeten. Lijden om Zijn Naam kan en moet een bron van vreugde zijn want het is een teken van onze aanname als kinderen, van wie het loon reeds apart gezet is. (Mattheus 5:10-12)

Leer van de Apostelen en de discipelen

De Apostelen en de discipelen leerden niet alleen over het lijden voor de waarheid van Christus, Zij leefden dat lijden, net als Christus, ook uit in hun leven. Zoals eerder gezegd, zij zijn allen, op Johannes na, allen door geweld omgebracht. Hun leven was lijden, zij waren gerekend als slachtschapen. Zij waren altijd van huis en vaak vervolgd. Paulus getuigt dat hij vijfmaal de negenendertig slagen van de Joden had ontvangen. Dat hij driemaal met een roede gegeseld was en eenmaal gestenigd is geweest. Hij getuigt dat hij driemaal schipbreuk heeft geleden en een etmaal verbleef in volle zee.

Zij waren telkens op reis en altijd in gevaar. In moeite en inspanning met vele slapeloze nachten, met honger en dorst vertrouwd.

En in dat lijden getuigden zij als volgt:

“…wij doen onszelf in alles kennen als dienaren Gods: in veel dulden, in verdrukkingen, in noden, in benauwdheden, in slagen, in gevangenschappen, in oproeren, in moeiten, in nachten zonder slaap, in dagen zonder eten, in reinheid, in kennis, in lankmoedigheid, in rechtschapenheid, in de heilige Geest, in ongeveinsde liefde, in de prediking van de waarheid, in de kracht Gods; met de wapenen der gerechtigheid in de rechterhand en in de linkerhand; onder eer en smaad, in kwaad gerucht en goed gerucht; als verleiders en toch betrouwbaar; als niet bekend en toch wèl bekend; als stervend en zie, wij leven; als getuchtigd, maar niet ten dode; als bedroefd, maar altijd blijde; als arm, maar velen rijk makend; als niets hebbend en toch alles bezittend.

Hoe ver staat dat af van de; alles verzoenende; zonden accepterende; geluk-rijkdom en zelfverzekerdheidsprediking van onze tijd !

De Apostelen en discipelen van Christus leerden ons dat het lijden in de huidige tijd, omwille van de Naam van Jezus Christus een normaal onderdeel hoort te zijn van het leven van een Christen:

·       Al moest gij lijden om de gerechtigheid, toch zijt gij zalig. Doch vreest niet voor hun dreiging, en laat u niet verschrikken (1 Petrus 3:14)

·       Daar Christus dan naar het vlees geleden heeft, moet ook gij u wapenen met dezelfde gedachte, dat, wie naar het vlees geleden heeft, onttrokken is aan de zonde, om niet meer naar de begeerten van mensen, maar naar de wil van God de tijd, die nog rest in het vlees, te leven. (1 Petrus 4:1-2)

·       Daarom verliezen wij de moed niet, maar al vervalt ook onze uiterlijke mens, nochtans wordt de innerlijke van dag tot dag vernieuwd. Want de lichte last der verdrukking van een ogenblik bewerkt voor ons een alles verre te boven gaand eeuwig gewicht van heerlijkheid, daar wij niet zien op het zichtbare, maar op het onzichtbare; want het zichtbare is tijdelijk, maar het onzichtbare is eeuwig. (2 Korintiërs 4:16-18)

·       Trouwens, allen, die in Christus Jezus godvruchtig willen leven, zullen vervolgd worden. (2 Timoteüs 3:12)

·       Thans verblijd ik mij over hetgeen ik om uwentwil lijd, en vul ik in mijn vlees aan wat ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus, ten behoeve van zijn lichaam, dat is de gemeente. (Kolossenzen 1:24)

·       Verdraagt elkanders moeilijkheden; zó zult gij de wet van Christus vervullen. (Galaten 6:2)

Waarom heeft God bepaald dat wij moeten lijden ?

Lijden staat zo haaks op wat onze moderne cultuur ons leert, het is zo tegen onze menselijke natuur dat de vraag direct opkomt: Waarom doet God dat, waarom moeten wij lijden ?

Voordat wij die vraag beantwoorden moeten wij eerst benadrukken dat er verschillende vormen van lijden zijn.

Lijden om de Naam

Er is een lijden wat ik hier: heilig lijden zou willen noemen. Het lijden omwille van Zijn Naam. Het lijden om het getuigenis wat wij in Christus hebben. Dat is een lijden waarin wij ons moeten verheugen.

Lijden om de onrechtvaardigheid

Een ander lijden is het lijden om onrechtvaardigheid. Bijvoorbeeld wanneer iemand zondigt door te stelen en betrapt wordt en hij de gevangenis in gaat. Dat is ook een lijden. Niemand moet zich in zulk een lijden verheugen. Integendeel, dat lijden dient om berouw te bewerken en inzicht dat die weg tot de dood voert en dat bekering de enige redding is.

Lijden door toedoen van anderen

Weer een ander lijden is het lijden wat iemand overkomt door de zonde van een ander. Zoals bijvoorbeeld wanneer iemand bestolen wordt of erger, wanneer iemand een geliefde verliest door het kwaad van een ander. Dat is ook een lijden en een verschrikkelijke vorm. Want er is schijnbaar geen vreugde in te vinden en er is geen oorzaak duidelijk aan te wijzen.  Het overkomt iemand alsof het bij toeval is. Alles is echter tevoren door God bepaalt, ook het lijden en het dient wel degelijk een doel.

Deze vormen van lijden zijn slechts enkele voorbeelden van de vele vormen van lijden in het menselijke bestaan, in bijzonder het lijden van Zijn kinderen andere vormen zijn: lichamelijk lijden door ziekte, psychisch lijden of lijden om eigen zonden.

Het doel van het lijden

Ons lijden dient tot ons voordeel, alhoewel het op het moment niet zo zal voelen. Het lijden wordt ons door God gegeven, omdat God als een Vader met ons omgaat. Hij bestraft slecht gedrag en Hij staat het toe dat wij pijn lijden om ons te leren hoe vervallen de wereld is en hoe verschrikkelijk zonde is. En Hij laat ons delen in Zijn lijden, zodat wij met Hem in de toekomende tijd (en ook nu) kunnen delen in de vreugde van hetgeen voor ons ligt. Het is zoals geschreven staat:  “Want alle tucht schijnt op het ogenblik zelf geen vreugde, maar smart te brengen, doch later brengt zij hun, die erdoor geoefend zijn, een vreedzame vrucht, die bestaat in gerechtigheid.” (Heb. 12:11)

Want wij zijn kinderen van God en geen bastaards, daarom tuchtig Hij ons en Hij kastijd iedere zoon die Hij aanneemt. Gelijk geschreven staat: “welzalig de mens, die God kastijdt; versmaad daarom de tucht des Almachtige niet. Want Hij verwondt en Hij verbindt, Hij slaat en zijn handen helen.” (Job 5:17-18)

God geeft ons het lijden maar ook de redding, de zegen en de aanname als zonen. En dat is de hoop die ons door het lijden heen stand doet houden. Zoals ook de Schriften zeggen: Zalig is de man, die in verzoeking volhardt, want, wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen, die Hij beloofd heeft aan wie Hem liefhebben. (Jakobus 1:12)

Want door het lijden heen wordt ons geloof versterkt en groeien wij meer en meer naar het beeld van Christus, naar de volwassenheid van ons geloof, zoals geschreven staat: “wij roemen ook in de verdrukkingen, daar wij weten, dat de verdrukking volharding uitwerkt, en de volharding beproefdheid, en de beproefdheid hoop; en de hoop maakt niet beschaamd (Romeinen 5:3-4) en ook: “Verheugt u daarin, ook al wordt gij thans, indien het moet zijn, voor korte tijd door allerlei verzoekingen bedroefd, 7opdat de echtheid van uw geloof, kostbaarder dan vergankelijk goud, dat door vuur beproefd wordt, tot lof en heerlijkheid en eer blijke te zijn bij de openbaring van Jezus Christus. (1 Petrus 1:6-7)

Conclusie:

God is in alles en over alles, soeverein en in controle. Hij geeft zowel zegen als lijden. En dat alles doet Hij medewerken ten goede voor hen die God liefhebben, die volgens Zijn voornemen geroepen zijn. Want die Hij tevoren gekend heeft die heeft Hij tevoren ook bestemd tot gelijkvormigheid aan het beeld van Zijns Zoons, opdat Hij de eerstgeborene zou zijn onder vele broederen. En Christus heeft in Zijn lijden, ons een voorbeeld gegeven van ons lijden. En als wij delen in Zijn lijden, dan zullen wij ook delen in Zijn beloning; de opstanding ten eeuwigen leven. Want  die tevoren bestemd zijn tot gelijkvormigheid aan Christus, als broeders, dezen heeft Hij ook geroepen tot het leven door het evangelie en die Hij geroepen heeft, die heeft Hij ook gerechtvaardigd, door Zijn lijden en sterven en opstanding. En die Hij gerechtvaardigd heeft, die zal Hij ook verheerlijken, hetgeen de hoop is waarnaar wij ons door al ons lijden heen uitstrekken.

God is bij ons, het meest nabij is Hij wanneer wij in Hem lijden. Zoals geschreven staat:  “Vrees niet, want Ik heb u verlost, Ik heb u bij uw naam geroepen, gij zijt Mijn. Wanneer gij door het water trekt, ben Ik met u; gaat gij door rivieren, zij zullen u niet wegspoelen; als gij door het vuur gaat, zult gij niet verteren en zal de vlam u niet verbranden. Want Ik, de Here, ben uw God, de Heilige Israëls, uw Verlosser (Jesaja 43:2)

Daarom hebben wij vreugde, ook in ons lijden want God is goed.

Sola Scriptura !